تولد و نامگذاری :

نخستین نوزاد برای پدر و مادر عزیز است . در گذشته مادران این دیار کهن در انتظار تولد فرزند دختر بوده تا در بزرگی در انجام کارهای خانه به اوکمک نماید ولی پدران در انتظار تولد فرزند پسر بوده تا او را در کارهای بیرون از خانه یاری نماید . در هر صورت با تولد فرزند ، او را شستشو می دادند و سرمه به ابرو و چشم او می کردند و اذان و اقامه در گوش راست و چپ او تلاوت می کردند و او را با پارچه سفید قنداق می کردند . قنداق کردن 40 روز طول می کشید . در گذشته زنان علایم بارداری خود را به کسی نمی گفتند و فقط همسر و مادر از این علایم مطلع می شدند . زایمان در خانه و توسط دایه انجام می گرفت . لازم به ذکر است که برای آرام کردن نوزاد از گهواره استفاده می شد که در گویش محلی به اَندول معروف است و از درخت خرگ و نخل ساخته می شود .  

برای نامگذاری بچه های تازه به دنیا آمده مراسم خاصی برگزار نمی شد و پدر و مادر با توجه به روز مناسب و خوش یوم بودن ( گور خوش کردن ) اسم بچه را انتخاب می کردند . در این بین شیرینی و نقل و نبات پخش می کنند . همه اهالی تخت مسلمان و پیرو مذهب شیعه هستند ، به همین خاطراکثرافراد برای نامگذاری نوزادشان از نام بزرگان ، امامان معصوم و پیامبران استفاده می کردند.  صدا زدن افراد در گذشته با نام پدر و نام جد او همراه بود و معمولاً نام خانوادگی به زبان آورده نمی شد  مانند علی محمد احمد . بعضی از اهالی نام نوزادن خود را نیز از واژه های فارسی و عربی می گرفته اند که بنا به ذوق و سلیقه مردم دگرگونی یافته بود . بعضی به نام ایام هفته ، ماههای قمری ، اعیاد مذهبی ، نام درختان و اشیاء دیگر گذاشته می شد . مانند شنبه ، جمعه ، حاجی ، آجی ، محرم ، صفر ، رمضان ، رجب ، شعبان ، کُنار و کُهور . نامهای غلام و کنیز نیز به علت نذر و نیاز والدین به ندرت در این بین دیده می شود . اکثر اسامی به صورت تکی بود ولی در حال حاضر عده ای معدود اسامی دوتایی ، مثل امیر محمد و امیر حسین در این بین دیده می شود. فرزند اول را نویستی و فرزند آخر را کوکلو (ته تِغاری) می گویند . همچنین ، نوه را نوک ، فرزند نوه (نتیجه) را نِروک و فرزند نتیجه (نبیره) را کرنوک می نامند . لازم به یادآوری است صدور شناسنامه توسط ثبت احوال برای اهالی تخت از سال 1311 هجری شمسی انجام گرفته است .